jan 2016 Review van een behandeling

Na een traumatische ervaring was ik voor gesprekken bij een psycholoog.

Omdat ik in die periode erg vastliep met mijn gevoelens, het leek soms wel of het blokkeerde , adviseerde hij mij om aanvullend ook de psychomotorische  therapie bij Marianne te volgen.

Zij leerde me ontspanningsmomenten te zoeken en te creëren .Ook hoe ik in bepaalde werk situaties op moeilijke momenten toch even de emoties en de chaos in mijn hoofd en lichaam de baas kon worden door goed te luisteren naar mijn lichaam en zo de controle kon blijven houden door heel eenvoudige oefeningen te doen.

Soms speelden we samen uit wat ik in het dagelijks leven meemaakte en waar ik tegenaan liep. Ik vond het na de traumatische ervaring heel moeilijk als andere mensen me te nabij kwamen. Ze liet me voelen en verwoorden wat er op zulke momenten met me gebeurde. Dat was echt niet altijd gemakkelijk. Ik was mezelf een beetje kwijtgeraakt, mijn zelfvertrouwen was diep gezakt.

Langzaam ging het beter en kwam het vertrouwen en het bewust worden van mijn eigen zijn en het er mogen zijn weer terug.

Op een dag kwam ik onverwacht in een moeilijke situatie terecht, die sterke gevoelens van de traumatische ervaring deed oproepen .Even was er  weer de paniek, maar door de ervaringen bij Marianne  paste ik als vanzelf het aangeleerde toe. Wat een ervaring! Ik voelde weer hoe sterk ik kon zijn, dat gaf zoveel kracht en nieuwe energie !

Bijzonder dat zulke ogenschijnlijk kleine oefeningen je weer zo terug kunnen brengen naar een nieuw beginpunt.

 

Okt 2014: maand van de boosheid!

In mijn studententijd ( jaren 80) had ik een werkboek met de naam “De kracht van onze woede”.
In die jaren floreerde het feminisme, de derde golf, en was er veel aandacht voor het mechanisme dat onderdrukte boosheid leidt tot depressie en angstklachten.  Het idee was dat met name vrouwen baat zouden hebben bij het ontdekken hoe ze onmacht en angst kunnen ombuigen naar meer eigen regie en zelfbewustzijn. In die tijd zag ik nog niet dat ook mannen hun eigen angst en onmachtmechanismen hebben en was ik het roerend eens met deze laatste opvatting.
Het werkboek bevatte allerlei oefeningen uit de bioenergetica en lichaamswerk waarbij het focus lag op het voelen van eigen kracht, grenzen aangeven, opkomen voor jezelf. Wat betreft het nut van deze werkwijze is mijn mening niet veranderd: Mits goed begeleidt en ingekaderd in de hele behandeling is het effect van aan den lijve ervaren wat werkt om bij je kracht te komen van waaruit je kan veranderen een indrukwekkend iets.

 

Ik moest deze maand weer denken aan dit werkboek door een  paar vrouwelijke cliënten  ( sorry mannen) . Beiden begonnen met therapie bij mij vanwege angstklachten, piekeren, hyperventileren, slecht slapen. Gaandeweg ontdekken ze dat deze klachten samenhangen met teveel rekening houden met anderen, altijd schipperen om anderen tevreden te stellen, niet laten merken wat hen niet bevalt. De boosheid gaan voelen en het verdriet dat  ze zichzelf zo in de steek hebben gelaten…
En de power die dan vrij komt!! Prachtig.

Anno 2014 bepalen  zorgverzekeraars en anderen die niet geschoold zijn in het geven van therapie welke  therapievormen wanneer  nog vergoed worden. Er wordt heel veel geschrapt, waarbij cognitieve methoden er veel beter van afkomen dan alle therapieën waarbij ervaren centraal staat.
De eeuwenoude splitsing tussen geest en lichaam floreert nog steeds, of opnieuw. 
Ik weet dat dit alles te maken heeft met de behoefte om alles onder controle te hebben en hiermee eigen angst te bedwingen, maar als believer van de kracht van lichaamswerk, opstellingen, vaktherapie ( dans,- muziek, beeldend, pmt) maakt dit boos! 

 

sept 2014


Loslaten…. Is anders vasthouden 

(Bron: scriptie van rouwbegeleidster en yoghadocente A Houben)
Deze formulering verwoordt zo mooi een van de lastigste dingen van het leven.
Wij vinden pijn, boosheid, verdriet etc zo moeilijk dat we deze het liefst uit de weg gaan in de hoop dat je er dan minder last van hebt. En we denken dat we zo  loslaten..
Zo blijkt het echter niet te werken. Juist als je je ermee verbindt en je hierdoor een andere manier vindt om er mee om te gaan kan de emotie of het verlies veranderen, verzachten.

 

mei 2014 Afscheid van een cliënte. Toen ze kwam overheerste schaamte, minderwaardigheidsgevoel , afkeer van haar lichaam en onzekerheid. In een spiegel  durfde zij slechts even naar eigen hoofd  te kijken, de rest van haar lichaam was taboe.   In de sessies hebben we gewerkt aan onderliggende pijn door afkeurende en strenge ouders. Tranen… van pijn, onmacht en onbegrip.   En ontdekt dat er een andere weg is dan terug trekken; juist ruimte  leren innemen. Van recht op durven staan naar salsa dansen…. Een hele weg. Lachen ook, tranen van plezier.

De laatste keer neemt ze een grote spiegel mee en kan ze zonder oordelen zelfs met tevredenheid naar zichzelf kijken.  Tranen van ontroering.
Wat een mooi vak om dit mee te mogen beleven!

 

Login Form






Lost Password?

Syndicate